Chronische Tietze en costochondritis: hoe onze manier van leven je klachten in stand houdt
Je hebt al maanden pijn op je borst. Het syndroom van Tietze, zeiden ze. Het zou overgaan. Maar dat deed het niet. De pijn blijft. Soms minder, soms heviger. Maar altijd aanwezig. Je vraagt je af: waarom geneest dit niet? Waarom blijft die ontsteking maar terugkomen?
Het antwoord ligt dieper dan alleen dat kraakbeen tussen je ribben en borstbeen. Het zit in hoe je lichaam reageert op de wereld om je heen. En die wereld is de laatste honderd jaar drastisch veranderd. Je lijf snapt niet meer wat er gebeurt.
Je lichaam heeft een alarmsysteem dat in de war is
Je lichaam heeft een ingebouwd alarmsysteem. Net zoals een rookmelder in huis afgaat bij rook, gaat jouw immuunsysteem af bij gevaar. Dit kan van binnen komen, zoals beschadigde cellen, of van buiten, zoals virussen en bacteriën.
Dit systeem werkte perfect. Tot nu.
Want wat gebeurt er als die rookmelder elke dag afgaat, maar er is geen brand? Je gaat het negeren. Of je blijft in paniek. Beide zijn niet goed. Zo voelt jouw lichaam zich bij chronische klachten zoals het syndroom van Tietze. Het alarm blijft afgaan, maar niemand weet precies waarom.
Hoe zijn we op dit punt gekomen?
Duizenden jaren geleden leefden onze voorouders precies zoals hun lichaam verwachtte. Ze aten gezonde vetten en vis van de kust. Ze kregen volop zonlicht voor vitamine D. Stress kwam in korte pieken, daarna weer rust. Ze bewogen mee met het dag- en nachtritme. Ze leefden in kleine groepen met sterke sociale banden.
Hun lichaam wist precies wat het kon verwachten. Alles klopte.
Toen kwam de landbouw. We gingen meer van hetzelfde eten en kwamen in contact met nieuwe giftige stoffen, zoals beschimmeld graan. Maar we redden het nog wel.
De echte problemen begonnen met de industriële revolutie. Kunstlicht, 800.000 nieuwe chemische stoffen, veel zitten, verwarming en airco, en alles wat het moderne leven met zich meebrengt.
Ons immuunsysteem ging achteruit. Niet absoluut, maar relatief. Het werkt nog steeds goed, alleen klopt de oplossing niet meer met wat het wil bestrijden. Ja, we leven langer dankzij riolen en antibiotica. Maar chronische ziekten nemen alleen maar toe. Nu vormen ze 95% van alle aandoeningen.
En chronisch last hebben van het syndroom van Tietze? Dat past precies in dat plaatje.
Wat er misgaat bij chronische klachten zoals Tietze
Om chronische klachten te ontwikkelen zijn er een aantal dingen aan de hand
- De barrières van je lichaam gaan open staan, dit is normaal onder invloed van stress. als de stress langer duurt blijven te lang open staan. Hierdoor kan er vuil vanuit je darmen je bloedbaan inkomen.
- Je darmbacteriën raken uit balans
- Je stresssysteem is uit balans.
- Je wordt ongevoelig voor insuline en leptine, belangrijke hormonen
Het resultaat? Een sluimerende ontsteking die nooit weggaat. Deze staat noemen we een laaggradige ontsteking, of LGI.
Bij het syndroom van Tietze zie je dit terug. Die ontsteking in je kraakbeen wil maar niet genezen. Hij blijft sluimeren. Soms vlamt hij op. Dan weer wat rustiger. Maar weg? Nee, dat niet.
Het probleem: je lichaam herkent niets meer
Stel je voor: je hebt een beveiligingssysteem dat alleen bekend bezoek herkent. Plotseling komen er elke dag vreemden langs die het systeem niet kent. Het alarm blijft afgaan, maar niemand weet wat er aan de hand is.
Zo voelt jouw lichaam zich nu.
Je lichaam heeft overal sensoren zitten, zoals de TRP en TLR. Ze detecteren alles wat binnenkomt. Maar de moderne wereld zit vol stoffen die deze sensoren niet herkennen. Nanopartikels, chemicaliën, bewerkt voedsel. Het is allemaal nieuw. De sensoren gaan wel af. Ze zeggen: "Er is hier iets... maar ik weet niet wat."
De vicieuze cirkel bij chronisch Tietze klachten
Wat gebeurt er dan? Je lichaam gaat "maar wat doen". Het reageert, ook al weet het niet waarop. Deze reactie is vaak te heftig en beschadigt ook gezonde cellen. Die beschadigde cellen geven weer alarmsignalen af. Nu denkt je lichaam: "Zie je wel, er is echt iets aan de hand!" Het reageert nog heftiger.
Stel je voor dat dit elke dag gebeurt. Door je shampoo, uitlaatgassen in de file, bestrijdingsmiddelen op je eten. Je lichaam staat constant in de verdediging, maar weet niet waartegen.
Eerst reageert het heftig. Maar dat kost te veel energie. Dus schakelt het over naar een zachte, sluimerende ontsteking. Die merk je nauwelijks, tot er ergens lokaal weer iets opvlamt.
Bij Tietze is dat je kraakbeen. Daar zit de ontsteking. Maar de oorzaak? Die zit veel breder. In je hele systeem.
Ons moderne leven maakt Tietze klachten erger
De meeste mensen in het Westen staan al klaar voor deze problemen. Ons leven nodigt er gewoon toe uit.
Neem voeding. Wanneer je lichaam actie moet ondernemen, opent het de barrières om snel suikers en zouten binnen te krijgen. Tegelijk komen er goede bacteriën mee die tegen je immuunsysteem zeggen: "Rustig maar, wij zijn het. Alles is oké." Maar dat werkt alleen als je gezonde darmbacteriën hebt. En die krijg je van gevarieerd, natuurlijk eten. Dat is hartstikke moeilijk geworden.
We eten te eenzijdig, te veel bewerkt voedsel, te weinig voedingsstoffen. En vooral: te veel koolhydraten uit pasta, rijst, brood en suiker. Voedsel dat we in de natuur nauwelijks tegenkwamen.
We hebben een structureel gebrek aan goede gevarieerde voeding en een overvloed aan het bewerkte en eenzijdige. Het verstoort de balans op allerlei plaatsen in ons lichaam, waarvan de belangrijkste plekken onze mond en darmflora zijn. De verstoorde bacteriebalans heet een disbiose.
En die disbiose? Die houdt ontstekingen in stand. Ook die in je kraakbeen.
De suiker-en-stress-spiraal die Tietze chronisch maakt
Al die suikers zorgen ervoor dat je insuline overuren moet draaien. Net zoals een overwerkte werknemer, raakt insuline uitgeput. Je cellen luisteren er niet meer naar. Je wordt insulineresistent. Nu blijft er te veel suiker in je bloed rondcirkelen, omdat het moeilijker de cellen in kan.
Tegelijk raak je ongevoelig voor leptine, het zusje van insuline. Leptine regelt niet alleen vetopslag, maar is ook een communicatiestof van je immuunsysteem en je brein. Leptineresistent betekent: slechte communicatie tussen vetweefsel, je brein en je immuunsysteem.
Er is hoop bij chronische Tietze klachten
Herken je dit verhaal? Voel je dat je lichaam niet meer goed functioneert, maar weet je niet waarom? Je lichaam reageert logisch op een onlogische wereld.
Het goede nieuws? Als je begrijpt wat er gebeurt, kun je er ook iets aan doen.
De natuur als reset-knop bij het syndroom van Tietze
In onze complete ontwikkeling als mens zijn we onderdeel van de natuur geweest. En dat zijn we natuurlijk nog steeds. Al onze receptoren zijn afgestemd op de natuur. Wij horen daar. Met je voeten in het water, je handen in de aarde, het geluid van de wind door de bomen.
De natuur in gaan heeft het omgekeerde effect van al die vreemde prikkels waar je lijf niet op is ingesteld. Totaal onderbewust. Je bent er en het gebeurt omdat het gewoon klopt.
Het is geen magische oplossing voor het syndroom van Tietze. Het zorgt er wél voor dat je kunt gaan herstellen en je lichaam weer energie kan opbouwen.
Wat kun je na al doen?
Pak simpel elk moment dat je kan pakken:
🌳 Ga het bos, park of je tuin in
🤲 Raak de natuur juist aan, je wisselt biochemisch en elektromagnetisch uit
🌊 Neem een duik in de zee of zwem in natuurwater
☔ Ga juist wel door de regen
🪟 Stel je bloot aan wisselende temperaturen, gooi de ramen open
🥕 Help in een moestuin
☀️ Ga de zon in, zonder zonnebril
🧘 Doe oefeningen of yoga buiten
Door terug te gaan naar wat je lichaam verwacht, natuurlijk eten, beweging, zonlicht, rust, verbinding met de natuur en andere mensen, geef je je lijf de kans te herstellen. Kleine stappen kunnen grote veranderingen brengen.
Je lichaam wil heel graag in balans zijn. Het heeft alleen de juiste ondersteuning nodig. In de natuur zorg je voor je eigen reset en help je jezelf een stap richting gezondheid.
